Դե, կինը պիտի լինի շատ խոնարհ, հնազանդ, տղամարդն էլ փող աշխատող

Ես, որ հակված չեմ էս մտքին...Չէ ես դեմ եմ: : էս տարբերակում մարդիկ կորցնում են իրենց «անհատ» լինելու միակ հնարավորությունը : Այսինքն դառնում են` «ռոբոտներ», որոնք եկել են ինչ որ «միսիա» կատարելու , մոտավորապես էս տեսքով.

Ես ծնվեցի, մեծացա, սովորեցի, աշխատանք գտա, ամուսնացա (սիրո մասին խոսք չկա) ամուսնական պարտականություններս քչից-շատից կատարեցի, երեխաներ ունեցա… ու հիմա պետքա գնամ : «Իդիալական աշխարհի` իդիալական մարդիկ» երևի ապրում են հենց էսպես , իրոք իդիալական կլիներ, եթե ամեն մի ստորակետից առաջ ոչինչ թաքնված չլիներ : Միշտ ամնեակարևորը նույնիսկ փակագծերի մեջ չի գրվում, ուղղակի թաքնվածա մնում բազմակետերի մեջ , բնազդաբար չենք ասում… ու գրեթե միշտ ցավա առաջանում դրանից, բայց հիշում ենք Սևակյան բառերը`
Ցա՜վն է հաճախ առաջ մղում…
Ես էլ ուղղակի կհարցնեմ. «բայց մինչև ե՞րբ» :

Լրագրողական շատ օրենքներ արդեն վաղուց մոռացած`
Անուշ Մուրադյան :)